Stressed-skin paneel
De geschiedenis van SIPS begon in de jaren '30. Forest Products Laboratery (FPL) in Madison, Wisconsin werd opgericht door de Amerikaanse regering met als doel het ontwikkelen van een nieuwe houtbouwtechnologie die een positieve bijdrage zou leveren aan het behoud van de schaarse middelen/bouwmaterialen van het land.
De FPL begon te experimenteren met, zoals zij dat noemden, een ‘stressed-skin’ paneel ofwel een sandwichpaneel. De eerste panelen bestonden uit een honingraatmotiefkern van papier met als dekhuid materialen zoals Multiplex, aluminium en Douglashout. Al snel werd erkend dat deze stressed-skin panelen sterk, licht van gewicht en stijf waren. Daarnaast was het paneel geschikt voor een gestandaardiseerde productiemethode waar met grote volumes massaproductie kon worden gedraaid.
Frank LIoyd Wright
Naast de FPL was er ook een bekende architect opgestaan als pionier op het gebied van sandwichelementen. Door Frank LIoyd Wright kreeg Amerika voor het eerst een centrale rol in binnen de architectuur van de twintigste eeuw. Kerken, hotels, musea, woonhuizen en vele andere bouwwerken werden door hem ontworpen. Zijn bekendste ontwerpen met SIP waren de Usonian Houses.
De Usonian Houses waren comfortabele, kleine maar erg functionele woningen met in de basis een constructie van sandwichpanelen. Deze bestonden uit een kern van drie lagen zacht hout met als facing een dikke laag teerpapier. Het modulaire karakter met het simplistische maar hoogwaardige ontwerp van Frank LIoyd Wright leverde een korte bouwtijd op met minimale projectkosten en een minimaal grondstofverbruik.
Alden B. Dow
Na de oorlog en als reactie op de schaarste van de bouwmaterialen wordt er meer druk gelegd op de studie naar een sandwichpaneel. Er wordt een testunit gebouwd om verschillende sandwichconstructies op levensduur te testen. In de jaren 70 werd de unit afgebroken en de panelen beoordeeld op hun levensduur; er was geen enkel verlies van sterkte en stevigheid van de panelen opgetreden.
Ondanks de duidelijke voordelen van zowel de FPL prototypes en de Usonian huizen, werden deze panelen gekenmerkt door een slechte isolatie. In 1952 ontwierp en vervaardigde architect Alden B. Dow een nieuwe sandwichpaneel met een kern van polystyreenschuim. Naast de voordelen van de thermische prestaties werden ook de dekhuiden aangepast naar triplex bladen. Hierdoor ontstond een robuust constructief sandwichpaneel waarbij er geen gebruik gemaakt hoefde te worden van balken en studs.
Van Amerika naar Europa
Na de oliecrisis in 1973 en de daarmee gepaard gaande hoge grondstofprijzen ontstond er een vlucht op deze manier van bouwen. Eerst in de VS en Canada, later Europa. De ontwikkeling van Passiefhuis in de jaren 90 ondersteunde deze verdere groei. Tegenwoordig wordt er in vele landen gebouwd met constructief isolerende sandwichpanelen. Zie in de afbeelding hieronder een voorbeeld van een SIPS paneel voor het project in de Goese Polder.
